To jeden z najbardziej brutalnych emocjonalnie tekstów w całej antologii. Jest krótki, ale działa jak eksplozja nagromadzonego bólu, winy i agresji. W przeciwieństwie do wcześniejszych wierszy o zachwycie czy metafizyce, tutaj język staje się niemal fizjologiczny.

Interpretacja

Już pierwszy wers:

Słucham ciebie jak cichego ognia
tworzy bardzo mocne napięcie. Ogień jest czymś gwałtownym, ale tutaj jest „cichy”. Miłość lub relacja nie krzyczy — wypala od środka.

Potem następuje seria obrazów cielesnych:

spalasz mnie gwiazdą gorzkiego przełyku
kamieniami przewin sycisz mi jelita