To miniatura oparta na niemożliwości.

Zwykle zostawiamy ślady w piasku, śniegu, błocie. (…) Dlatego już sam obraz jest paradoksalny.

Można go czytać na kilka sposobów:

jako wyrażenie pragnienia pozostawienia po sobie czegoś tam, gdzie nic nie pozostaje;

jako obraz kruchości istnienia — nasze życie (…) pojawia się i znika;

jako metaforę pamięci o miłości lub człowieku, której nie sposób utrwalić, a jednak próbujemy (…)