POETICA METAPHISICA, rozdział V, SELVA OBSCURA, 2003. Sokrates nie mógł powiedzieć, wiem, że nic nie wiem. Co najwyżej: ustawicznie przekonuję siebie (i innych) o swej niewiedzy, przekonać siebie (i innych) wciąż jednak nie mogę, bo gdyby mi się to udało, nie mógłbym już twierdzić, że nic nie wiem, albowiem twierdzenie to zakłada już posiadaną przeze mnie wiedzę o mej niewiedzy, co kładzie w sprzeczność i podważa mą maksymę. Nie ‘wiem, że nic nie wiem’, bo nie mogę utrzymywać jednocześnie, że nie posiadam wiedzy o niczym i jednocześnie takową wiedzę (o rzeczonej niewiedzy swej) posiadać. Kartezjusz: „ Nie może on [genius malignus] zwodzić mnie co do tego, że jestem, jeżeli myślę, że jestem.” Otóż przeciwnie, właśnie dlatego, że myślę, pewności mieć nie mogę, co do swego istnienia;