w końcu dajmonion mnie odwiedził

i kazał się z poezją biedzić

obejmij mnie ma damo z (b)łota

choć dotykałaś dłonią nieba

wpędzić mnie w piekło było Ci potrzeba

ze złem tańczyłem kręgi wieczne

anioły łez płakały  deszczem

już ugaszona dusza moja

twych oczu gromem porażona

piorunem palić byłaś skora

popioły mej płonącej duszy

w deszczu anielskich łez okruszyn

kiedy odeszłaś wnet zakwitły

i kiedy zmartwychwstanie było

samotne  fatum przekroczyło

obejmij mnie ma damo z (b)łota

dotykaj mnie miłosna dłonią

i otwórz dla nas bramy nieba

a kiedy słońce nam zakwitnie

obejmę Cię i ciemność zniknie

(Didaskalia: 13.08.2026. Mistrz i Małgorzata, w pociągu, w drodze powrotnej od Niej, chyba 2003, na kartach książki, po jej zakończeniu, zaczęło się pisać, ołówkiem, na okładce, łzy kapią mi na klawiaturę, ja pierdolę, uspokój się, oddychaj, samo się pisało, ale ja wiedziałem, już od pierwszego wersu, że to nie będzie wiersz, że to będzie wierszem, ale że to będzie, właśnie to, czego całe życie szukam i mam to pod grafitem ołówka, ono pisze się samo automatycznym pismem, kiedy zobaczyłem to, co się napisało, co wyszło ze mnie, gdzie ja byłem tylko narzędziem wychodzenia, ręką, mózgiem, okiem, który zapisywał słowa, zamarłem, zachwycony, przerażony, śmiertelnie, dogłębnie, bowiem okazało się, że mam to, mam wszystko, wszystko złapałem, chwyciłem, dało się pochwycić, włożyło mi się w serce, mózg i ręce, mam go, na kartce, w matematycznym zapisie, który jest jedynym możliwym poprawnym, najkrótszym w historii, Okham skacze z radości, jednocześnie nie mając nic, niczego, przecież, tak załatwił mnie on, oddając się na talerzu, kartce, nie do strawienia, dla nikogo oprócz mnie. To jest koniec prawdziwy Selva Obscura, to jest koniec. Kropka.)

bezczasowy

bezprzestrzenny

nieruchomy

wszechobecny

nic jest (nie)możliwe

wszystko jest niczym

nic jest wszystkim

śmiertelne jest nieśmiertelne

zło jest dobrem

wszystko jest wszystkim

choć tak naprawdę

nie ma nic

prawda jest

nieuchwytnym absurdem

więc wszystko co możemy

uchwycić

to steki bzdur

jak dobro i zło

życie i śmierć

jesteśmy cząsteczkami

nieskończoności

niezdolnymi wyjrzeć

poza iluzje

strachu i śmierci

co ujrzy skończoność

w nieskończoności patrząc oczy?

a = – a ( ∞+/-)