Manuel Vetró

Ej, ej, a ta druga dziunia, pyta Kudłata, oczywiście, wcale jej nie zapomniałem, mówi podmiot, bo Paulina, to była dziunia nad dziunie, ale, nie znałem jej dobrze, wszakże, najprościej rzecz ujmując, ona była przepiękna, prze-pię-kna, zjawiskowa i na nieszczęście, wysoka, miała ponad metr osiemdziesiąt, nie pamiętam dokładnie, kojarzy mi się metr osiemdziesiąt pięć, ale pewności nie mam, miała ciemne włosy, cudownie harmonijną twarz, i mimo swej szczupłości miała obfite piersi, ideał, słowem, chodzący, zjawiskowa piękność, no i bystra, bo studiowała to, co ja, a w tym roczniku na miejsce było trzydzieści osób, także selekcja była ostra, stoimy sobie przy ścianie przed wykładem, ona stanęła tuż obok mnie i mówi, to był drugi rok chyba,  ty jesteś, Manu i umówiłeś się prawie z każdą dziewczyną z roku, no ja, odpowiadam, ale tylko raz, taki mam defekt, czemu nie umówiłeś się ze mną, pyta i nie czeka wcale na odpowiedz, sama zaczyna snuć opowieść, że nikt się z nią nie umawia, żaden facet, wszyscy się boją, nikt nie ma śmiałości, bo każdy sądzi, że mu odmówi, że musi być zajęta, a ja jestem sama, czy to nie jest ironia losu, że byłam finalistką konkursu miss polonia, a nikt nie ma odwagi mnie podrywać, ja jestem sama, Manu, sama, może Ty mnie chociaż zaprosisz, choćby na tą jedną randkę, zapraszasz przecież wszystkie,  prawie mnie namówiła, ale ja miałem metr siedemdziesiąt pięć, już była głowę wyższa, a jakby jeszcze ubrała szpilki, Paulina, ja mam kompleks niższości, nie dam rady, wybacz, a tak, mi się podobała, tak mi się podobała, pieprzona nerwica, najlepsze było na absolutorium jednak, czy jak się nazywa ten bal, Paulina przyszła i z taką dziecięcą radością się bawiła z facetem, z brzuchem, metr sześćdziesiąt pięć, brzydkim, góra metr siedemdziesiąt, radosnym, z uśmiechem od ucha do ucha, skaczącym wokół niej jak koliber, myśmy, wszyscy chłopa, siedzieli przy barze i pili wódkę i nic nie mówili, bo wreszcie dotarło, że to mógł być każdy z nas, faceci to jest jednak gorsza płeć, kończy tą opowieść autorytatywnie (Ż)Ona, a Kudłata, Kudłata, znika, odchodzi, zostawia mnie, bez słowa, znów.