Manuel Vetró

Co, zapytała Ona, leżąc w łóżku, rano, nic, odrzekł podmiot, jestem rozerwany między literaturą a pożądliwością, pamiętaj, kocham Cię, ale nie jestem mormonką, ja też nie jestem, dodała Kudłata, jestem królową, ale Ty, zwrócił się do Niej podmiot, chociaż akceptujesz, tolerujesz przynajmniej, że kocham Was wszystkie, a ja, ja niczego nie akceptuję, nie toleruję niczego, jestem wyjątkowa, powiedziała Kudłata, przecież tak tęsknię, tak tęsknię do Niej, tak mi jej brakuje, westchnął podmiot, i to jest takie cudowne, że ja mogę o tym Tobie powiedzieć, choć nie jesteś mormonką, tak jest, tak jest, powiedziało trio, Jej możesz, tylko Jej, i Jej jeszcze, echem powtórzyło trio, Tamtej, tak bardzo, tak bardzo chcę Ci to powiedzieć, tak bardzo mi przykro, tak bardzo mi przykro, mówisz w końcu Jej wprost, a Ona to wszystkie, że stało się tak właśnie, jak się stało, i lecą mi te łzy, i lecą, i nie pójdę spać, póki Ci tego nie powiem, muszę to wyrazić, cały czas Cię kocham, i teraz płaczę, bo wiem, wszystko wiem, wszystko zniszczyłem, już dobrze, już dobrze, odpowiada Ona, wszystko jest w porządku, przepłakałam życie, i silna już ze mnie baba, a ja wciąż Cię będę kochał, bejbe, idziemy spać, dobranoc, kocham Cię, silna babo, dobranoc, pa, bejbe, pa, bejbe.