I twoje włosy. Nie cyganię. Twoje włosy rozgarniam rękami. Rozpostarte palce na twojej skórze wpijają się w mięso twojego ciała, kimkolwiek jesteś. Delikatne ciepło tłuszczowych złogów aksamitnych pod twoją skórą. Nie mówię prawdy nigdy, jak każdy. Każdy, kto mówi, że prawdę mówi, głupi. Gorzej jak ja. Amen niech będzie na wieki wieków. Przejrzysty i strzelisty jak jasnostrzelne w górę ostrze pacierza, prosto w pacierzowy stos. Nie cyganię. Poetica metaphisica, bo jakże inna? Jeśli poetica, to jakże nie metaphisica? Jeśli metaphisica, to poetica z konieczności. A jeśli przy obu zniewalający dreszcz przechodzi po twojej skórze, jak rzadko tylko dzięki moim palcom? A jeśli bez nich, jak bez porannej kawy? A jeśli bez nich tylko głuche kroki na pełnej ludzi ulicy i znikąd ratunku? A jeśli nim dzięki pełne kroki na ulicy głuchej ludzi i znikąd ratunku, jak okiem sięgnąć, bo i po co? A jeśli dzięki nim to samo, co bez nich? Itepe, co raczej gazetowe, ale poeta ze mnie tak wielki, jak i filozof, dlatego czytać to się jeszcze da, co raczej gazetowe, i zawsze dobre do podtarcia tyłka, czego nie należy nie doceniać, tę czy inną literaturę nosząc przy sobie zawsze, nie wiedząc nigdy, co przyniesie los, który nosi, choć kto inny strzela, poza tym, zawsze to miło, po dobrej lekturze, z wielkiego szacunku dla autora, pożytek uczynić z niej praktyczny, przecząc tezie, że słowa i zdania do niczego nie służą – otóż przeciwnie, nie tylko ku pokrzepieniu serc ale i ku czystości dupy. I twoje włosy jak się mają do czystości dupy? Odwrotnie proporcjonalnie, oczywiście. Dupa twoja tym czystsza, im więcej z niej wyrwanych depilatorem czy maszynką włosów. Jak się ma twój tyłek, który ci oczyszczam, w okolicach waginy, maszynką z nadmiernego owłosienia, żeby nie przeszkadzało w igraszkach, i pozwalało tym lepiej podglądać, mówiąc jednocześnie o tym, co równie mocno, jak twój pubertus, a może nawet mocniej, zaprząta moją skołtunioną łepetynę, mówiąc do ciebie, podczas depilacji okolic twojego odbytu i waginy, do czystości lśniącej, o szczęśliwy wreszcie mój języku, o wargi moje pełne nabrzmiałych słodyczą warg twoich, mówiąc podczas tych treściwych aktów o mojej poetica metaphisica, jak brzmiało to pytanie, które chciałem zadać, jak się ma twój tyłek do istoty bytu? Co ja ci chciałem powiedzieć o tej poetica metaphisica? Nie wiem, nieważne, światło odbite od nagiej dziewczęcości twego nabalsamowanego pożądaniem, dojrzałego wzgórka, przyćmiewa moje najbardziej olśniewające i błyskotliwe myśli. Niech przeklęta będzie twoja wyuzdana dupa, co zmienia mi w pornografię największą filozoficzną poezję, który to termin ja w przebiegłości swojej ukułem, moim mózgiem penisem, jak czarną twoją dziurę wprzódy, blask i czerwień której teraz przeszkadza mi myśleć, bo pisać nic mi przeszkodzić nie może, w kontradystynkcji.