Dzień jak co dzień…

Dzień jak co dzień

Czego tu więcej wymagać

Wystarczy tylko

Głęboki haust powietrza

I kroki nieśpieszne lekko kołyszące

Ciężkim lekkim ciałem dookoła ptaki

Świergoczą albo samochody

Idę oto co mogę uczynić

Przed siebie spoglądam

W kałuży leżą pety

Nigdzie się nie śpieszę

Wkrótce umrę

A może trochę to potrwa

jesteś moim aniołem…

jesteś moim aniołem

z którym się kocham

zgrzeszyć z tobą

to jak pójść do komunii

mówisz mi na ucho…

mówisz mi na ucho

tak naprawdę to

nikt nikogo

nie kocha

ale nie jest tak źle

każdy kocha siebie

i w ten sposób

wszyscy mają od

chuja miłości

parę zdań do Nietzschego nie potrzebnych…

1. Nietzschego nie szukaj.

2. Wszystko już masz.

3. Jeżeli coś się zawali, zacznij od nowa.

4. Bądź Syzyfem, który się cieszy.

5. Ciesz się, że możesz dźwigać jeszcze ten

kamień.

6. Nietschego innego nie ma.

7. A może i jest.

8. Ale i tak nigdy nie będziesz tego wiedział.

9. Przynajmniej nie tutaj.

10. Jeśli jest jakieś tam.

11. Problem z tam polega na tym, że jeśli.

12. A tutaj już jest, chcesz tego czy nie.

13. Chociaż i tak niektórzy twierdzą inaczej.

14. Ale to jest ich sprawa.

15. Chociaż kto wie, może mają  rację.

16. Ale kto wie.

17. Może i ten kto wie, ale czy on istnieje.

18. Może i istnieje, kto wie.

19. On wie, że istnieje, jeśli istnieje, ale kto to

wie, jeśli nie on.

20. Ja tam nic nie wiem.

21. I nic nie chce wiedzieć.

22. Bo się nie dowiem.

23. Ale wierzę, bo czemu miałbym nie wierzyć.

24. Pascal i te sprawy.

25. Mistycyzm mówi że można doświadczyć.

26. Ale doświadczyć to jeszcze nie poznać.

27. Chyba.

28. Kto wie.

29. Ja nie.

30. Ale wiem jedno.

31. Teraz doświadczam.

32. I to mi wystarczy.

33. Daj Boże.

34. No daj.

35. Proszę.

36. Daj mi to teraz, które już mam.

37. A które mi ciągle nie wystarcza.

38. I sam już nie wiem dlaczego.

39. I nie jest to nic nowego.

40. Czy tak już będzie i będzie.

41. Czy muszę się z tym pogodzić.

42. Czy powinienem wreszcie przestać zadawać pytania.

43. Stawiać pytania o życie zamiast żyć.

44. Ale jak żyć jak nie wiadomo jak?

45. Tak po prostu.

46. Żyć?

Tak.

Po prostu.

Powiedział analityk i umarł.

Litania…

Dla doniczki w której rosną kwiaty

Dla żony Agnieszki

Kochanki Agaty

Co nigdy nią nie była inaczej niż we śnie

Dla twojego ciała co co wieczór śpi  tu

I dla mego ciała niemego zachwytu

Gdy w jednej chwili milknę 

głośno wtedy krzycząc

A świat cały znika w poduszce 

to ci mogę przysiąc

Oddaj mi się  po trzykroć 

każdym razem inną

Dla kochanki ulicy 

jej śmiechu za rogiem

Jędrne piersi wzrastają 

kamiennym ogrodem

Jak twoje kiedy dzwoni twój mężczyzna były

Z wieży  z  kości z metalu jego męskość rogiem

Wchodzi w twój zad pełny spadzisty kobyli

A ty galopem jak z bicza tajfun strzelił

Dla śliny twego krocza kiedy o nim wspomnisz

Do pioruna kiedy  ją oglądam

Jak idzie ulicę świeża jak dziewczynka

Zmęczona święta z rozpostartymi szeroko nogami

Nie to nie ona

Których nie objąłem nigdy tylko twoje

I inne dwa razy  w pokoju z lustrami

Dla naszych nie wyznanych do końca tajemnic

Za wilgoć twoją korzenną  zdradliwą

Z której czerpię  niejednej

Za doniczkę w której rosną kwiaty

Za żonę Agnieszkę

Kochanków Agaty

diabeł, co w pięty włożył mi ostrogi…

diabeł, co w pięty włożył mi ostrogi

stuka kopytami o moje dobre chęci

którymi wybrukowałem całe piekło

tańczy taniec śmierci

na budowli mojego życia

której zgliszcza leżą u moich stóp

nareszcie wolny

zniszczyłem wszystko

co tylko mogłem

tańczę taniec śmierci

wesoły diabeł

śmiejący się śmiechem

który w końcu rozwala mi brzuch

wszystko czego szukałem

całe życie

nie istnieje

śmiejący się diabeł

który podkuł mnie dobrymi chęciami

przyznaje się do oszustwa

tańczy taniec śmierci na moim grobie

jeśli więc umarłem

to kto żyje we mnie

wesoły diabeł

nareszcie wolny

śmiejący się śmiechem

który w końcu rozwala mi brzuch

oto ciało moje…

zobaczcie

oto ciało moje

na tych kartkach

krzyczę do was

naprawdę

mam w dupie

wiersze

chcę tylko

wreszcie

coś powiedzieć

o tym jaki jestem

tak na prawdę

oto ciało moje

bierzcie i jedzcie

nagły zbitek słów…

nagły zbitek słów

w moich trzewiach

erupcja miłosnych

znaków płyną w Tobie

słowo ciałem się stało

Wesele…

pożogi ogłuchły

tabuny ryżu wędrują na głowy nowożeńców płacząc

już świta w mieście gdzie szyby

zniknęły w mgnieniu świecy

najdalej zamilkły marzenia

gdzie bliżej sięgnąć

śliny zwierza gryzącego pieśni

bezsilny kląć zacznie i wrzeszczeć ten spokój to gniew

bezsilny zabić mógłby i zdruzgotać kości

ciągnie go w górę siła nieodparta

co każe mu rozgarniać niebo obłokami

gwałcić z krzykiem to prawo 

co w niwecz go wtrąca

z edyktu nieznanego porzucony

na łaskę wichrów wygnany banita

z wiatrami braćmi wyrwie język bestii

tajemny język rzucający klątwy

u traw poprosi o usynowienie i

w przepaść się zaraz rzuci

z pluskotem trzasku spienionego wrzenia

już nic nie ma