I

I niestety moje powieści są coraz krótsze, choć może to i dobrze.

Analityk pod koniec pierwszej sesji:

– Jednego tylko nie rozumiem, jeśli, jak pan mówi, chce tutaj poznać

siebie a powiedział pan wcześniej, że poznał siebie w powieści, to po

co pan tu jest?

– Bo w powieści poznałem siebie takiego, jakim chciałbym być, a nie

jaki jestem, i tak naprawdę to wcale siebie nie poznałem, i po to tu

jestem.

II

Analizant w środku drugiej sesji:

– Chciałem napisać drugą powieść, Bazgra Nina w weekend, żeby zdążyć przed dzisiejszą sesją , bo się bałem, że jak zacznę analizę, to przestanę pisać

– Dlaczego?

– Mam wrażenie, że tylko opowiadam anegdoty, a tak naprawdę, to do niczego to nie prowadzi.

– Tak.

I tak skończyła się moja druga sesja.

Śmiałem się z siebie cały wieczór.

III

Kiedy już się wyśmiałem, wymyśliłem sobie trzecią sesję.

-Przestałem już pisać.

-Dlaczego?

-Nie chce mi się już pierdolić.

-Wiesz, czemu ci się nie chce?

-Bo za dużo pierdolę?

I tak skończyła się moja Anal Iza.

I tak zaczęła się moja analiza.