„- Gnicie, rozkład – powiedział Hans Castorp. – Wszak to jest spalanie, łączenie się z tlenem, o ile wiem.

– Najzupełniej słusznie. Utlenianie.

– A życie?

– Także, także, młodzieńcze! Także łączenie się z tlenem. życie to po prostu spalanie się białka komórek – stąd pochodzi to miłe ciepło zwierzęce, którego ma się nieraz zbyt wiele. Taak, taak… życie to śmierć – nie ma co wiele upiększać – une destruction organique, jak to kiedyś pewien Francuz wyraził z wrodzoną sobie niefrasobliwością.  Życie także tym pachnie! A jeżeli wydaje się nam inaczej, to sąd nasz nie jest bezstronny.

– A jeżeli życie nas interesuje – powiedział Hans Castorp – To właściwie interesuje nas śmierć. Czy nie tak?

– No! Pewna różnica zachodzi tu jednakże. życie polega na tym, że mimo ciągłej zmiany zostaje zachowana ta sama forma.

– A po co zachowywać formę? – zapytał Hans Castorp.

– Po co? Ależ panie, to, co pan tu mówi nie jest ani trochę humanistyczne.”

Tomasz Mann Czarodziejska Góra, tom I s.407, Czytelnik, 1972,

Zatem Bóg jest życiem samym, tym co wymyka się nauce, tym co płynie samo z siebie, tym co nielogiczne. Logiczny Bóg jest zatem antytezą logiki. Bóg jest paradoksem. Jest choć go nie ma. Jest życiem i śmiercią jednocześnie. Bóg jest tym, co niepoznawalne, a co stoi u zarania wszelkiego poznania i stwarza przedmiot poznania i poznającego. Bóg jest tym, co wykracza poza i zawiera w sobie stworzenie. Jest paradoksem tożsamości immanencji i transcendencji. Nie jest żadnym z osobna, lecz jest ich jednością. Jednością przeciwieństw. Bóg jest kreatorem. I jednocześnie aktem swej kreacji. Bóg jest tam właśnie, gdzie go nie ma. Bóg jest małym dzieckiem. Bawi się sam z sobą, nie wiedząc, iż to co widzi, jest nim samym. Bóg jest wszystkim, choć nie ma go nigdzie. Bóg jest samym brakiem. Bóg jest brakiem pełnym treści. Bóg jest brakiem, który stwarza treść. Bóg jest zdumieniem. Samym zadziwieniem. Jest zachwytem. Jak małe dzieci. Jest płaczem. Artystą. Bóg jest symfonią nieskończenie zróżnicowanej całości. Bóg jest żartem. Bóg jest ponad. Bóg jest i w. Bóg jest niemożliwy. Bóg jest samym absurdem. Bóg jest samym śmiechem. Bóg jest tragicznym komizmem. Bóg jest groteską. Bóg jest. To, że go nie ma, świadczy, że jest. Prawdziwy egzystencjalista widzi absurd Boga, czyli świata bez Boga i płacze. I umiera. Nieprawdziwy egzystencjalista widząc absurd Boga w stworzeniu śmieje się do rozpuku. I umiera. Oto czym jest Bóg. Jest rechotem. Rechotliwy Bóg. Śmiejący się sam z siebie. Śmiejący się z absurdu. Absurdu swojego istnienia, którego nie ma. A przecież jest. Ha, ha. Bóg jest Tym a To jest nim. A To diabeł! U granic naszego poznania, a właściwie całkiem poza nimi, leży śmiejący się Bóg. Rechocze. Jak norka. Kiedy zanalizowaliśmy już całą nieświadomość, pozostała ta jej część, nie poddająca się już dalej analizie. Nieanalizowalna. Nie do poznania. To. To właśnie jest Bóg. Ha, ha. To jest Bóg. To mówi, kiedy chce. To, robi ze mną, co chce. Lekarzu ulecz mnie. To jest Bóg. Na To nie ma lekarstwa. Więc To robi, co chce. A To ma zawsze rację. Ja, które chce kierować To, jest pyszne. Jest pyszne i przemądrzałe. Ha, ha. Jakże głupie! Przekonane o swej mocy, by ujarzmić To, robi, co To chce. I wcale o Tym nie wie. Ha, ha. Jakże głupie! Bóg jest nieświadomy. Jest, choć go nie ma. Jest samym absurdem. Jest nieświadomy dla Ja. Bo jest To! To jest Bóg! Jest nieświadomy, bo Ja wyrasta z To. Jest zatem i To i Ja. To i Ja jest Bóg! Ja jest nieświadome To, To i Bóg jest nieświadomy. A jest To i Ja. Wszyscy jesteśmy dziećmi Boga. A Bóg jest wariatem. Jest niemożliwy! Niemożliwy wariat! I ja jestem wariatem! Tańczmy zatem! Oto wieczny dance macabre! Celem życia jest śmierć! Oto, co jest. To jest! To jest To! A com uczynił, jest dobre – rzekł Bóg dnia siódmego. I zaraz potem pękł ze śmiechu.